Skip to content

0530 – De EL 3541 standrechtelijk gearchiveerd!

5 mei 2011

Geplaatst op 09-03-2009 10:39

We schrijven 1959… en in die tijd werd er al heel wat af geouwehoerd in den lande. Niet zoveel als nu natuurlijk, maar toch. De radio (298m en 402m), de radiodistributie en de dominee stonden roodgloeiend van al het geklets en op de nieuwe treurbuis kreeg je er ook nog een plaatje bij.
De A 12, in de oorlog door de Duitsers begonnen en in Arnhem het Hazepad genoemd, was net wel of nog net niet helemaal klaar en de Duitsers, eerst alleen op zoek naar Bohnenkaffee en Textil, konden nu net wel of nog net niet in één keer doorscheuren naar Zandvoort. Bij scheepswerven werden Joegoslavische arbeiders aangenomen en bij de AKU in Arnhem Italianen en Spanjaarden.
De verplichte collectieve verticale prijsbinding begon op z’n eind te lopen en de Internationale Beeldententoonstelling Sonsbeek ‘58′ was een groot succes geweest om maar eens een buitenplaats te noemen… einde van de jaren ‘50.
In die tijd begon Nederland zachtjes aan weer te bulken van het geld zoals van “Die Steinreiche Holländer” redelijkerwijs te verwachten viel. Door het zwellende aanbod van luxe artikelen nam het systeem van afbetaling een grote vlucht… en in die tijd ontstond ook de steeds grotere, en nauwelijks te onderdrukken behoefte om naar ons eigen geklets te gaan luisteren en dat bovendien ook nog serieus te nemen… waarom weet ik niet… een soort bloggersbehoefte zonder internet zeg maar.
Het is niet onmogelijk dat de typisch Nederlandse gewoonte waarbij niemand meer naar iemand anders luistert in die tijd is ontstaan.
Hoe het ook zij… iedereen kocht omstreeks 1959 een bandrecorder.

Het is de tijd van de gezellige recorder-avonden die “en famille” werden gehouden i.p.v. het ganzenborden onder de lamp aan de grote tafel. Midden op de tafel werd de microfoon geplaatst en gedurende een uur sprak men luidkeels door elkaar. Daarna werd de band teruggespoeld en luisterde men die weer onder hevig gelach af…
Ook de Labarbe’tjes ontkwamen niet aan de rage die bovendien nog samenviel met die van de hoelahoep… bijna te veel van het goede.
In 1959 kocht Igor, geheel in “audio mood” deze bandrecorder. Nadat we 1 uur familiaal door elkaar praten hadden opgenomen en daar ook hartelijk om hadden gelachen werd het ding ergens weggezet. Na verloop van tijd heb ik de recorder mee naar mijn kamer genomen en tot op de dag van vandaag staat ‘ie er nog. Vele uren jazzmuziek heb ik er van mijn Telefunken mee opgenomen van Franse, Duitse en Engelse zenders.
Tja… het meeste aan de Philips werkt nog steeds maar met meer dan 1000 jazz CD’s in huis ga je toch niet meer naar die oude banden zitten luisteren… al heel lang niet meer.
Soms haal ik ‘m even uit kast en luister een halfuurtje jazz… of ik maak er een foto van.

De Philips EL 3541, 4 (!) kanalen en met de mogelijkheid om stereobanden af te spelen. In de folder staat de EL 3515 afgebeeld die deze mogelijkheden nog niet had. De bijbehorende gebruiksaanwijzing kan ik helaas niet meer terugvinden.

De folder (van een ander type) is gedateerd op augustus ‘59.

De EL 3515, het type waar het hier dus niet over gaat. Hij heeft al een Philips ban. Dit zelfde type (waar het hier dus niet over gaat) was voor twee tientjes meer ook verkrijgbaar in een houten koffer met fraai afwasbaar kunstleer bekleed. Gedistingeerde kleuren.

De EL 3538 was wel een dure jongen maar hij beschikte dan ook over een frequentiebereik van 50 tot 20.000 Hz bij een bandsnelheid van 19 cm per seconde. De “19 centimeters” zijn in de jaren ‘70 van alle merken als tapedeck veel verkocht totdat ze werden ingehaald door de steeds beter wordende cassettedecks waardoor er aanzienlijk op de bandkosten kon worden bespaard. Dat was voor mij toen ter tijd ook een reden om van Nakamichi het cassettedeck “550″ aan te schaffen i.pv. het bekende schuine Sony tapedeck. De Nakamichi doet ‘t trouwens ook nog steeds.

 
 14 aanbevelingen
 14 reacties
 

Bovenkant formulier

kuifje simon / 09-03-2009 11:00
Stoffig interessant.
 
Conan / 09-03-2009 15:38
Jij gooit niks weg hè?
 
François / 09-03-2009 16:25
Stoffig? ja… maar…

Ik kan maar moeilijk van gebruiksvoorwerpen afstand doen Coon, ook al zijn ze een beetje versleten… mijn oude Morris, feuteutoestellen, radio’s, computers, mevrouw Labarbe enz, ik bewaar ’t allemaal

Zoë / 09-03-2009 18:11
tjesus, de bandrecordert! Die hadden wij ook. Misschien staat ie nog op zolder bij me moeder. Maar ik denk het niet. Mijn moeder is van het opruimerige tiepe. Wat waren ze duur eigenlijk.

François / 09-03-2009 20:57
Ga gauw kijken zuster… misschien zijn er nog banden bij met de stemmen van familieleden zoals bij voordrachten tussen de schuifdeuren of zang van nicht Piet uut Friesla^n… je weet ’t maar nooit :)

de Kale Doperwt / 10-03-2009 07:02
Mooi geschreven François, werd er direct door gegrepen.

“de typisch Nederlandse gewoonte waarbij niemand meer naar iemand anders luistert”

Iets waar ik mij nog dagelijks vreselijk aan kan irriteren. Mijn oom of mijn vader moet ook nog een Philips bandrecorder hebben staan. Complete bruiloftsavonden werden er mee opgenomen in de familie. Ik zal eens navragen waar die geluidsarchieven zich bevinden :)

Vormgeving van het drukwerk is ook weer om te smikkelen trouwens!

Groet!

de Kale

François / 10-03-2009 09:44
Ja leuk toch, dat jaren ’50 materiaal? Ik moet er nog wel meer van hebben en ik zal eens kijken of ik er over kan bloggen…

Labarbe Jr. / 10-03-2009 21:34
@ Conan: dat klopt. Hij gooit niks weg. Mevrouw Labarbe – zo mogelijk – nog veel minder overigens.

Maar… zodoende hebben we thuis de oudejaarsvoorstellingen met Wim Kan uit 1843 kunnen beluisteren op die Philips. Dat dan weer wel.

François / 10-03-2009 21:39
Hee, hee… ik kan jouw IPnr traceren en nou weet ik waar jou huis woont… hier vlakbij overigens… klopt dat?

François / 10-03-2009 21:42
das waar…1843? die ga ik dan binnenkort weer eens afluisteren… oude komische humor, dat zie je hier niet zoveel bij de Volkskrantbloggers ;-)

Chapeau Claque / 11-03-2009 22:00
Tja, de bandrecorder… Da’s ook weer zoiets waar ik lange verhalen over zou kunnen schrijven.

Des tijds had ik zo’n (Erres) apparaat en nog een andere. Ik heb er niets meer van.
Ik ben nog lang met de apparaten in de weer geweest. Nu bezit ik slechts een aantal opbergkastjes met zo’n kleine 100 meest zelf opgenomen cassettes, die overigens vrijwel nooit meer beluisterd worden…

En dan zegt gij tegen mij dat ik oude rommel bewaar… ;-)

François / 11-03-2009 22:20
Dat laatste neem ik terug Johan :)

Labarbe Jr. / 13-03-2009 20:02
@Pa Dat klopt! ons huis woont vlakbij, bed slaapt hier ook, stoelen ook hier zitten, etc.

Het kan ook 1743 geweest zijn…..

François / 13-03-2009 20:27
Ik Makita terug moeten… ik vandaag met ouwe boormasjien gewerkt hebben… ik veel met chodt gesproken hebben… hij ook vinden ik Makita terug moeten… ik langs komen fietsen…

1743?


Advertenties
Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: